محمد مي ايد ، در ماه ربيع ، همراه با خود ربيع قلوب و بهار جان ها و طراوت ايمان را به همراه مياورد

پدرش ؟ عبدالله بن عبدالمطلب ، بهترين مردم زمان ، جواني از خانداني بزرگ ، خاندان ابراهيم بت شکن ، دوست و حبيب خدا ، و چه شگفت انگيز ، همچون فرزند بزرگ ابراهيم ، عبدالله هم ذبيح است

مادرش ؟ آمنه دختر وهب بن عبدالمناف .

پدرش عبدالله است تا محمد عبد خالص خدايش شود و مادر ش آمنه تا او امن و امين مردم باشد

تاريخ متحير است ، چرا که : چشمان خدا به خانه عبدالله دوخته شده ، ملائک در رفت و آمدند، در عرش غوغايي به پاست .

تاريخ متفکرانه خاطرات خود را ورق مي زند ، نه ، نيست !! جشني سابقه نداشته !! اما بايدخب

مهمي باشد !!!

ناگاه نوري از زمين تا عرش برين تابيدن گرفت ، ملادئک پاي کوبان ، هلهله کنان و تبريک گويان در شادي ، عرش غرق بوي خوش گلاب محمدي ...

در گوشه اي ديگر از کره خاکي : ايوان کسري با تمام ابهت و مست غرور ، ناگاه لرزيد و فرو ريخت . آتشکده فارس ، مظهر دوگانه پرستي ، که هزاران سال روشن مانده بود ، ناگاه خاموش شد . درياچه ساوه فرو نشست ،‌ بت ها سرنگون شدند ...........

تاريخ حيران و سرگردان ، بدنبال دليل به هرجا سر ميزند ،

آري ، اري ، يافت

در خانه عبدالله پسري جذاب ، نيکو روي ، مشگين موي ، درشت چشم ، پاي به سراي هستي گذاشته است ، و ملائک گردش در تسبيح و تمجيد . تاريخ بعد از قرنها لبخند ميزند و از زيبائي کار خدا غرق شعف مي شود.

عبدالمطلب با شوق نوزاد را در آغوش گرفته ، شتابان به خانه خدا ، درون کعبه مي برد ، در ميان انبوه بتان ، نام غريبي را به لب ميآورد ، الله !!! ، خداي يگانه را مي ستايد و فرزندرا محمد مي نامد .

و اين چنين است که محمد مي آيد ،

از تبار پاک ابراهيم بت شکن ، آخرين حلقه از سلسله نوراني رسولان ، که همواره مبشران داد و آزادي و معلمان اخلاق بودند و رابط ميان خالق و خلق ، از دامن « آمنه » عفيف ، ازمکه معظمه ، از خانه خدا ...

تبر ابراهيم بر دوش ، عصاي موسي در دست ، قلب مسيح در سينه ، عزم نوح در اراده ، صبر ايوب در دل ، زيبائي يوسف در رخسار ، حکمت لقمان بر زبان ، حکومت داوود و سليمان، در سايه قرآن .

محمد مي آيد ، با « فرقان » ، با « آيات و بينات » ، با « نور وهدايت » ، با « ذکر و کتاب » ، با « قرآن » ، « با بشارت و انذار » ، با « وعد و وعيد »، ....

محمد مي آيد تا از دست جاهلان خنجر کينه توزي ها و تعصب هاي جاهليت را بگيرد و « کتبا و حکمت » را و « لوح فلاح » و « سلاح صلاح » را به دستشان دهد .

محمد مي آيد تا مولف قلوب باشد ، تا پراکندگيها را به وحدت برساند ، تا به جاي « برهم بودن » « باهم بودن » بياموزد ، تا از ديو « فرشته » ، از حيوان « انسان‌» ، از بيگانه « دوست» ، از رها « بنده » ، از بنده « آزاد » بسازد .

محمد مي آيد تا پنجره هاي گشوده به روي شب و شک و شيطان را ببندد و درهايي را فرا روي مردم به روز و يقين و رحمت بگشايد . تا ديده هاي کور را بينا سازد ، تا خفتگان را بيدار کند ، تا بندگان « دنيا » را سروران « آخرت » نمايد .مي آيد ..... ازديار يار، از کوي وحي ، از سوي خدا ، با گنجي از علم و عرفان و معرفت ...و با آمدنش براي ملت ها حيات مي آورد ، و براي مشتاقان ، ارمغاني از معنويت و اخلاق ، آري ... مي آيد

تا قلب هاي خسته بجوشند ، تا دست هاي بسته بکوشند ، تا نسلهاي تشنه و محتاج ، از زمزم حيات بنوشند ، تا چشمه هاي اشگ بخشکند ، تا بر ساحل لبان اسيران ، غنچه هاي خنده برويد .

صلوات يادمون نره

ياعلي