سَيِّدي ! غَيبَتُکَ نَفَت رُقادي وَضَيَّقَت عَلَيَّ مِهادي، وَابتَزَّت راحَهَ فُؤادي!

يا صاحب الزمان!

مي خواهم از تو بگويم . اما ، مانده ام ؛ چه بگويم ؟ از آن دشوارتر ، چگونه بگويم؟

اي کاش مي توانستم زيباترين شعر ها را در وصف تو بسرايم ؛ اما ، شعر نمي دانم .

اي کاش  مي توانستم لطيف ترين عبارات را در بيان دوستي تو ، به کار بگيرم ؛ اما ، خامه ، خيال آن را هم ندارد .

اي کاش مي توانستم بهترين سخنان را در اظهار ارادت به تو ، بگويم ؛ اما ، بيانم ، گنگ و زبانم ، زبون است .

مولاي من ،

هر چند از غيبت تو رنج ميبرم ، اما از سوئي ديگر ، با همه وجود ، مي يابم که قيمت ندارد اين غم غيبت !

چه کنم ؟ مبتلا شده ام ؛ سخت گرفتار گشته ام . مبتلاي محبت تو ، گرفتار گوشه چشمي که به من بيفکني.

دوستي تو را ، با همه دنيا ، برابر نمي نهم ؛ اگر آن را از من بگيرند ، به خدا ، مي ميرم . زندگي بدون محبت تو ، هيچ و پوچ است . خدا را شکر مي کنم که تو را دوست دارم .

نمي دانم حرف دلم را چگونه بگويم ؟بگذار آتش محبت تو ، در دلم شعله ور باشد و وجودم را گرمي و حيات ببخشد.

(انيس دلها/دکتر نادر فضلي )