نامه‌هاي کوفيان را مي‌بيني که حسين را مي‌خواند؟!؟ اين کدامين تيرگيست که کوچه‌هاي کوفه را فرا گرفته و رنگ بر‌نمي‌کند. صداي گريه‌هاي زينب را مي‌شنوي؟!؟ اين کدامين نداست که بي جواب مانده؟!؟ دستان بريده شده عباس را نظاره مي‌کني؟!؟ صورت نيلي شده رقيه چه؟!؟ سرهاي بريده شده؟!؟ خيمه‌هاي سوخته؟!؟ اين غربت، غربت علي نيست؟!؟ اين صورت کبود شده رقيه است يا زهرا؟!؟

اينجا کربلاست. اينان درد‌هايي بود که حسين از آنان به خدا پناه برد. اينجا عاشوراست.

فرار رسيدن ايام شهادت جانسوز و جانگداز سالار و سرور شهيدان حضرت اباعبدالله الحسين(ع) را به عاشقان مولا علي(ع) امير درد و غربت تسليت عرض مي‌نماييم.

اين شعر هم تقديم به عاشوراييان.

بيدارم و مي‌بينمت رويا به رويا

از پيش چشمم مي‌روي دنيا به دنيا

با تو ميان آب و آتش و آشتي بود

در آتش است از رفتنت دريا به دريا

يک بار ديگر عشق را با خون نوشتند

تعبير لبخند تو را گل‌گون نوشتند

تا دست عشق از پيکر عاشق جدا شد

با دست ليلا قصه‌ي مجنون نوشتند

اين کوچه‌ها بي تو هميشه بي‌قرارند

حس غريبي بين پاييز و بهارند

رفتي ولي فکري به حال کوچه‌ها کن

بوي تو دارند و تو را اما ندارند

الحمدالله الذي جعلني من المتمسکين بولايه مولاي اميرالمومنين علي(ع)