سَیِّدی ! غَیبَتُکَ نَفَت رُقادی وَضَیَّقَت عَلَیَّ مِهادی، وَابتَزَّت راحَهَ فُؤادی!

یا صاحب الزمان!

می خواهم از تو بگویم . اما ، مانده ام ؛ چه بگویم ؟ از آن دشوارتر ، چگونه بگویم؟

ای کاش می توانستم زیباترین شعر ها را در وصف تو بسرایم ؛ اما ، شعر نمی دانم .

ای کاش  می توانستم لطیف ترین عبارات را در بیان دوستی تو ، به کار بگیرم ؛ اما ، خامه ، خیال آن را هم ندارد .

ای کاش می توانستم بهترین سخنان را در اظهار ارادت به تو ، بگویم ؛ اما ، بیانم ، گنگ و زبانم ، زبون است .

مولای من ،

هر چند از غیبت تو رنج میبرم ، اما از سوئی دیگر ، با همه وجود ، می یابم که قیمت ندارد این غم غیبت !

چه کنم ؟ مبتلا شده ام ؛ سخت گرفتار گشته ام . مبتلای محبت تو ، گرفتار گوشه چشمی که به من بیفکنی.

دوستی تو را ، با همه دنیا ، برابر نمی نهم ؛ اگر آن را از من بگیرند ، به خدا ، می میرم . زندگی بدون محبت تو ، هیچ و پوچ است . خدا را شکر می کنم که تو را دوست دارم .

نمی دانم حرف دلم را چگونه بگویم ؟بگذار آتش محبت تو ، در دلم شعله ور باشد و وجودم را گرمی و حیات ببخشد.

(انیس دلها/دکتر نادر فضلی )